ফুলৰ থোপা, চকলেট আৰু ব্লেণ্ডাৰৰ ফাইল এটা লৈ পেহীৰ এপাৰ্টমেণ্টত উপস্থিত হোৱাৰ সময়লৈকে প্ৰায় ১০.১৫ বাজিছিল। চাৰি মহলীয়া অট্টালিকাৰ তৃতীয় মহলাত বাওঁফালে থকা ফ্লেটটো বিচাৰি পোৱাটো কঠিন নাছিল। তিনিবাৰ ঘণ্টাটো বজোৱাৰ পিছত পাতল নীলা ৰঙৰ নাইটগাউন এটা পিন্ধি আৰু মুখত সেই মিঠা হাঁহিটো লৈ পেহীয়ে দুৱাৰখন খুলি দিলে। মাত্ৰ গা ধুই অহা তাইৰ তিতা চুলিখিনি সোঁ কান্ধত একেলগে পৰি আছিল আৰু তাৰ পৰা মুকুতাৰ দৰে পানীৰ টোপালবোৰ টোপাল টোপালকৈ ওলাই আহিছিল।
তাই নিশ্চয় খৰখেদাকৈ শৰীৰৰ পৰা পানীখিনি ভালদৰে মচিব পৰা নাছিল, গতিকে গাউনটো তাইৰ শৰীৰত যথেষ্ট ভালকৈ লাগি আছিল। আৰু তাৰ বাবেই পেহীৰ বুকু, নাভি আৰু নিপলবোৰ আৰু বেছিকৈ দেখা গ’ল। কোঠাটোত সোমাবলৈ পাহৰি বাহিৰৰ পৰা পেহীক খাবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ ফালে চাই থকাৰ সময়তো পেহীৰ অৱস্থা একে অৱস্থাতে থকা দেখি মই আৰু আচৰিত হ’লোঁ৷
মোৰ জিম-বিট ফিগাৰ নাই যদিও মোৰ বহু বন্ধুৱে মোক ঈৰ্ষা কৰে ভগৱানে মোক দিয়া ফিগাৰটো মোৰ উচ্চতাৰ লগত খাপ খোৱাকৈ। পাতল হালধীয়া ৰঙৰ টি-চাৰ্ট আৰু ডেনিম জিন্স পিন্ধি মোক দেখি পেহীৰ মুখখন যেন আবদ্ধ হৈ পৰিল। যদিও মাহীয়েকে কথা-বতৰা আৰম্ভ কৰিছিল।
“হেৰা, তেনেকৈ কি চাই আছা?”
“আপুনি”
“দেউতা, আকৌ আহিলে অৰ্থাৎ।”
মই হাঁহি এটা মাৰি ক’লোঁ, “বাহিৰত ৰখাই দিব নেকি?”
“শ্বঃ! চাওক মই কিমান অভদ্ৰ। আহকচোন, সোমাই আহক।”
২বিএইচকে ফ্লেট, ড্ৰয়িং ৰুমৰ বেৰত ৰং কৰা এটা ময়ুৰ। তাৰ মাজতে আছিল ৩২ ইঞ্চিৰ এল ই ডি টিভি, চোফা, ডিভান আৰু চাহৰ টেবুল। আইতাৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি মই সিহঁতৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’লোঁ৷
“ইয়াত বহ, মই আহিছো”
তাই ক’লে আৰু মই একপ্ৰকাৰ থতমত খালোঁ।
ভৰি দুখন মেলি চোফাত বহিলোঁ। অলপ পিছত আইতাই ট্ৰে এখন লৈ আহিল। তাইৰ হাতত গৰম ৰুটি, গ্ৰীল কৰা মাংস, ফিংগাৰ চিপচ, চালাড আছিল। সকলো বস্তু টেবুলত থৈ তাই মোৰ কাষতে বহিল।
“হেৰা, এই সকলোবোৰ কৰাৰ কি প্ৰয়োজন আছিল?”
“হেৰা, মুখ বন্ধ! এই সকলোবোৰ হুলস্থুল কি? ইমান খৰখেদাকৈ কেনেকৈ ৰন্ধা হ’ল নাজানো। ইয়াৰ উপৰিও আজি মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ সুখৰ দিন। আনকি আপুনি ইয়াক মোৰ স্বাধীনতা দিৱস বুলিও ক’ব পাৰে। গতিকে আজি ‘নাই’ নহয়।”
মই এই সুযোগৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিলো। ফুল আৰু চকলেটৰ থোপাটো পেহীৰ হাতত দি ক’লো, “স্বাধীনতা দিৱসৰ শুভেচ্ছা থাকিল খুৰী।”
“অ’ মাই গড! ধন্যবাদ ৰূপম, কিন্তু এই সকলোবোৰ অনাৰ প্ৰয়োজন আছিল নেকি? মই শিশু নেকি?” শিশুৰ দৰে হাঁহি হাঁহি বুঢ়ীয়ে ক’লে।
“আইতা, তুমি…”
কথা শেষ হোৱাৰ আগতেই খুৰীয়ে মোক ৰখাই ক’লে, “আৰু ‘মাহী’ নহয়, ৰূপম। সেইটো সকলোৰে সন্মুখত। মোৰ বাবে ৰুম্পা, কেৱল ৰুম্পা।”
“সি ভালেই আছে কিন্তু শুকান হ’লে কি লাভ হ’ব?”
“ভিজা কৰি আছো, কিন্তু…”
গতিকে, নিমিষতে বুঢ়ীয়ে তিতা চুলিৰে মোৰ মুখত চৰ মাৰিলে। মোৰ চকু, মুখ, গাল, নাক সঁচাকৈয়ে সেই চৰত তিতি গৈছিল আৰু চুলিৰ মাদক গোন্ধত মই পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰিছিলো। চুলিখিনি আঁতৰি যোৱাৰ বহুদিনৰ পাছত চকু দুটা মুদি জোৰেৰে হুমুনিয়াহ কাঢ়িলোঁ, গোন্ধটো গোন্ধ ল’বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। কিমান দিন মই তেনেকুৱা আছিলো নাজানো। চকু আৰু মুখত ঠাণ্ডা বতাহৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰি মোৰ চেতনা ঘূৰি আহিল।
চকু মেলি দেখিলো আইতাৰ কোমল ওঁঠ দুটা মোৰ ওঁঠৰ একেবাৰে ওচৰত। সেই কোমল ওঁঠ দুটাৰে আইতাই মোৰ তিতা চকু আৰু মুখত উৰি আছিল, আৰু মোৰ ঠাণ্ডা লাগিছিল। মোৰ ওঁঠ দুটা হঠাৎ খালী হৈ পৰিল আৰু লগে লগে মোৰ ওঁঠত কোমল স্পৰ্শ এটা অনুভৱ হ’ল। আইতাৰ সেই ৰসাল ওঁঠ দুটা চুপিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁহে, ছন্দ বন্ধ হৈ গ’ল!
আন্টিৰ ফোনটো বাজি উঠিল। পৰ্দাত দেখা গ’ল দিশৰ দেউতাকৰ নাম ‘সঞ্জয়’। আন্টি অলপ বিৰক্তিৰে ফোনটো ৰিচিভ কৰিবলৈ অলপ উঠিল। আৰু কি কৰিব পাৰিলোঁহেঁতেন? মনে মনে বহি ফিংগাৰ চিপচ খাবলৈ ধৰিলোঁ।
দুমিনিটমানৰ পাছত আইতাই ঘূৰি আহি কৈয়েই থাকিল, “তুমি জন্তু। ১০-১২ দিনৰ ব্যৱধানত পত্নী আৰু ছোৱালীজনীক মিছ কৰে।”
মই ক’লোঁ, “এইটো এৰি দিয়ক, আমাৰ মুহূৰ্তটো নষ্ট হ’বলৈ নিদিব।”
হাঁহি এটা মাৰি ডাঙৰ ভনীয়েকে “এতিয়া আৰু একো নাই, প্ৰথমে খাওঁ” বুলি ক’লে আৰু দুখন প্লেটত দুজনৰ বাবে খাদ্য পৰিবেশন কৰিলে।
মই এই সুযোগৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিলো। মই ক’লোঁ, “মই কেৱল খাই নাথাকো। মই আন কিবা এটা উলিয়াই দিম” আৰু মই ব্লেণ্ডাৰৰ বটলটো উলিয়াই আনিলোঁ। আন্টিৰ চকু দুটা কাঁচৰ টুকুৰাৰ দৰে!
“কি আনিলা ৰূপম? মই এইবোৰ নাখাওঁ আৰু মোৰ সঁচাকৈয়ে ভাল নালাগে।”
“বেছি নকৰিবা, কিন্তু অলপ কৰক, মাত্ৰ এয়াই। হয়তো আজি মোৰ বাবে পেগ এটা খাব।”
মোৰ ভনীয়েকে কেতিয়াও মান্তি নহ’ব আৰু মইও কেতিয়াও হাৰ নামানো। শেষত মই জয়ী হ’লোঁ। তাৰ পাছত চাউণ্ড চিষ্টেমত চেক্সোফোনটো কোমলকৈ বাজি থকাৰ লগে লগে আমি কাষে কাষে বহি লাহে লাহে চুমুক দি ৰুটি-মাংস খালোঁ। মই ইচ্ছাকৃতভাৱে মোৰ ভনীয়েকক এটাতকৈ বেছি পেগ নিদিলোঁ কাৰণ মই মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম চুদাচুদি মুহূৰ্তটো মোৰ ভনীয়েকক অচেতন, মদ্যপান কৰি চুদিলে নষ্ট কৰিব বিচৰা নাছিলো। মই তাইক লাইট মুডত আৰু মদ্যপান কৰি আৰু বেছিকৈ চুদিব বিচাৰিছিলো।
আমি পানীয় খাই থাকোঁতে আইতাই মোক অলপ অলপকৈ জোকাই থাকিল। কেতিয়াবা তাই মোৰ গালত চিটিকিছিল, কেতিয়াবা আঁঠু কাটিছিল, কেতিয়াবা দাঁতেৰে ওঁঠটো কামুৰিছিল। মইও সুযোগ হেৰুৱাব পৰা নাছিলো। পিছফালৰ পৰা আইতাৰ চুলিৰ মাজেৰে হাতখন চলাই কাণত কথা কোৱাৰ নামত আইতাৰ মূৰটো মোৰ ফালে টানি মুখত কাণখন ভৰাই চুপিবলৈ ধৰিলোঁ। আইতাই হিচকি উঠিল।
“আহ!ৰূপম, কি কৰি আছা?মই পাগল হৈ গৈছোঁ।”
“মই তোমালোক সকলোকে চুই দিলোঁ। তুমি পাগল হৈছা নেকি আইতা? এতিয়াও গোটেই ৰাতি বাকী আছে।”
“আহ! মই তোমাক বৌডি বুলি মাতিবলৈ মানা কৰা নাছিলো। মাত্ৰ ৰুম্পা বুলি মাতিবা”।
আইতাকৰ কাণৰ ওচৰত মুখখন থৈ খুব কম মাতেৰে ফুচফুচাই ক’লো, “সোপা, ৰুম্পাৰ সলনি তোমাক ‘ৰূপামৰ ৰাণ্ডী’ বুলি ক’লে তোমাৰ বৰ খং উঠিবনে?”
মোৰ নিম্ন কণ্ঠৰ পৰা এনে লেতেৰা শব্দ শুনি আইতা চাগে পাগল হৈ গ’ল। তাই মোক চোফাখনত ঠেলি দি মোৰ ওপৰত শুই পৰিল আৰু মোৰ পেণ্টৰ পৰা টোপাল টোপালকৈ ওলাই অহা মোৰ নুনুটো লাহেকৈ চুমা খালে।
“আপুনি যদি মোৰ ভোক পূৰণ কৰিব পাৰে, তেন্তে মই আপোনাৰ নিৰ্দেশত নিজকে ৰাজপথত উলিয়াই দিবলৈ ইচ্ছুক ৰূপম।”
(অব্যাহত)