কিছুসময়ৰ পাছত পেহীয়ে গুচি যাবলৈ চেষ্টা কৰি থাকোঁতে পিছলি পৰি পৰিল। মই খৰধৰকৈ মোৰ যোনিখন ধৰি তুলি লৈছিলো। মাহীৰ গাখীৰত হাতখন তুলি লওঁতে তিতি গ’লেও মই যোনিখন কোলাত লৈ বিচনাত শুই পৰিলোঁ। মই তাইক সুধিলোঁ তাই কেনেকৈ পৰিল আৰু ক’ত বিষ অনুভৱ কৰিলে।
আন্টিয়ে ক’লে, “নাজানো, বাথৰুমৰ পৰা ওলাই অহাৰ লগে লগে পিছলি পৰিলোঁ আৰু পিঠিখন বিষাই গ’ল।”
মই কলো, তুমি শুই থাকা, মই আহি আছোঁ।
খৰধৰকৈ আমাৰ অঞ্চলৰ পৰা সমৰ ডাঃক লৈ আহিলোঁ। লক্ষণ দেখাৰ পিছত মলম এটা আৰু কিছু ঔষধ লিখি দিলে, আৰু কঁকালত মলমটো ভালদৰে মালিচ কৰি দুদিনৰ পিছত এক্স-ৰে কৰি ল’বলৈ ক’লে। মাক ফোন কৰি সকলো কথা কলো। মা আহি পোৱাৰ লগে লগে মই ঔষধটো আনিবলৈ গ’লোঁ৷
ঘূৰি অহাৰ লগে লগে মায়ে ক’লে, “তুমি ইয়াতেই থাকা, মই ফোন কৰিলে তোমাৰ আৰু পেহীৰ খোৱা বস্তু লৈ আহিম।” মই মাত দি হ’ব বুলি ক’লোঁ। মা যোৱাৰ লগে লগে মই দুৱাৰখন বন্ধ কৰি খুৰীৰ কাষত বহিলো।
মই মাছিকেক সুধিলোঁ যে তাইৰ এতিয়া কেনে লাগিছে।
তেওঁ ক’লে যে বহুত কষ্ট হয়।
মই ক’লোঁ, “মই তোমাক মালিচ এটা দিওঁ, ভাল হ’ব।”
তেওঁ ক’লে নাই মই কৰিম, তুমি মোক মলম দিয়া।
মই হতাশ হৈ যোনিত মলম লগাই দিলোঁ, কিন্তু বিষৰ বাবে পেহীয়ে হাতখন পিছলৈ লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিলে। তাই মোৰ ফালে চাই ক’লে, “আপুনি ইমান অহংকাৰেৰে কিয় তেনেকৈ ক’লে?”
আন্টিয়ে ক’লে মোৰ বৰ লাজ লাগে।
মই ক’লো, “মই যদি কাকো নকওঁ, তেন্তে তুমি ইমান লাজ কিয়?” বা “মইয়েই তোমাৰ পিছফালে আছো।”
এইখিনি কোৱাৰ লগে লগে পেহীয়ে মোৰ হাতত ধৰি ক’লে, “নাই ছাৰ। আচলতে মই তোমাক আৰু দুখ দিব নিবিচাৰো, তুমি মোৰ বাবে বহুত কাম কৰিলা।”
আৰু কিবা ক’ব বিচাৰিছেনে? চাওঁ, এতিয়াই মলম লগাওক, দেখিব কিমান ভাল লাগে।
এইদৰে কৈ মই আন্টিৰ কঁকালৰ পৰা কাপোৰখন আঁতৰাই মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ, মলমটো লগাই। তাইৰ শাৰী আৰু আকৃতিৰ বাবে মই তাইক ভালদৰে মালিচ কৰিব পৰা নাছিলো, গতিকে কাপোৰখন অলপ নমাই দিবলৈ সাহস কৰিলোঁ, ভালকৈ মালিচ কৰিব নোৱাৰো।
আন্টিয়ে ক’লে, “ৰ’বা, আৰু কৰিব নালাগে।”
মই দেখিলোঁ যে যদি মই সুযোগটো হেৰুৱাওঁ তেন্তে সেয়া মোৰ ক্ষতি হ’ব, গতিকে মই জোৰ দিলোঁ যে আপুনি অলপ লাঘৱ কৰক নহ’লে আপোনাৰ পিঠিৰ বিষটো থাকিব আৰু তেতিয়া আপোনাৰ সমস্যা বাঢ়িব। ডাক্তৰে ক’লে যে বিষ কম নহ’লে দিনটোত তিনিবাৰ বেজী দিব লাগিব (যদিও এইটো মিছা আছিল)।
আন্টিয়ে ভয় খাই ক’লে, “তেন্তে তুমি মোক মালিচ কৰা।” এই কথা কৈ আন্টিয়ে মোৰ কঁকালটো অলপ ওপৰলৈ তুলি মোৰ শাৰীখন অলপ খুলি দিলে। মই তাইক ভালকৈ মালিচ কৰিলোঁ। মালিচ কৰি থাকোঁতে আন্টিয়ে বিষত হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে যদিও মোক বাধা নিদিলে। মালিচ কৰাৰ পিছত হাত ধুই ল’লোঁ৷ ঘূৰি আহোঁতে দেখিলোঁ আন্টিয়ে উঠিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে। কি হ’ল তাইক সুধিলোঁ৷
প্ৰথমতে তাই একো কোৱা নাছিল যদিও পিছলৈ তাই মাহীয়েকৰ বাথৰুম পালে যদিও উঠিব পৰা নাই বুলি ক’লে। মই তাৰ পিছত তাইৰ কাষলৈ গৈ তাইক উঠিবলৈ সহায় কৰিলোঁ। তাই থিয় হওঁতে মই তাইৰ শাৰীখন খুলি মাটিত পৰিলোঁ। মই তেতিয়া তাইক বাথৰুম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ গৈ ক’লোঁ।
মই দেখিলোঁ যে পেহীয়ে বিষৰ বাবে খোজ কাঢ়িব পৰা নাই, গতিকে মই তাইক তুলি লৈ বাথৰুমৰ ভিতৰত থিয় কৰাই দিলোঁ আৰু ক’লোঁ, “ইয়াত কৰক, পিছত পানী ঢালি দিম।” দুৱাৰখন বন্ধ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, দুৱাৰখন টানি আছো। কাম শেষ হ’লে মোক ফোন কৰক।
মই ওলাই আহিলোঁ, অলপ পিছত পেহীৰ প্ৰস্ৰাৱৰ শব্দ শুনিলোঁ। তাই মোক ফোন কৰাৰ লগে লগে ভিতৰলৈ সোমাই গৈ দেখিলোঁ পেহী এতিয়াও তাতেই বহি আছে। তাই মোক ক’লে যে মোৰ মগটোত পানী অলপ ঢালি মোক দিয়ক, আৰু তুমি অলপ সময়ৰ বাবে ওলাই যোৱা।
মই পানী লৈ ওলাই আহি দুৱাৰখন লাহেকৈ বন্ধ কৰি দেখিলো আন্টিয়ে তাইৰ ভোদাখন পানীৰে ধুই আছে। তাই আকৌ ফোন কৰিলে মই ভিতৰলৈ সোমাই গ’লোঁ৷ আন্টিয়ে ক’লে, “মোক লগত লৈ যা।” মই আকৌ মাছিকীক তুলি লৈছিলো। আন্টিৰ বাওঁ স্তনটো মোৰ বুকুত লাগি আছিল। মাছিকীক বিচনাত শুৱাই বাথৰুমলৈ গৈ পানী ঢালি চাফা কৰিলো।
আহি পোৱাৰ পিছত খুৰীয়ে ক’লে, “তোমাৰ বহুত শক্তি আছে, মোৰ দৰে বুঢ়ীক সহজেই তুলি লৈছা।”
মই ক’লোঁ, “মোক নক’বা, তোমাৰ দৰে মহিলাক চাই, তোমাৰ দুটা সন্তান থকা যেন নালাগে, আৰু তোমাৰ শক্তি থাকিব, আনকি জিমলৈ গ’লেও।”
হঠাৎ ফোনটো বাজি উঠিল আৰু দেখিলো মায়ে ফোন কৰি আছে। মায়ে ক’লে, “ঘৰলৈ আহক, তোমাৰ আৰু পেহীৰ খাদ্য লৈ যা।” মই মাক ক’লোঁ, “মই খাদ্য লৈ আহিছো, তুমি বিচনাত থাকা।”
আন্টিয়ে কাপোৰকেইটা মোক দিয়া বুলি ক’লে।
মই ক’লো প্ৰয়োজন নাই, দুৱাৰত তলা লগাই দিছো, গতিকে তলাটো লৈ দুৱাৰত তলা মাৰি ঘৰলৈ গ’লোঁ৷
তাৰ পিছত বাথৰুমত সোমাই পিৰিয়ড বুলি ভাবি লিংগটো উলিয়াই গা ধুই ওলাই আহিলোঁ। তাৰ পিছত মাৰ পৰা খাদ্যৰ বেগটো লৈ পেহীৰ ঘৰলৈ গলো। তলাটো খুলি ভিতৰলৈ গৈ দেখিলোঁ পেহীয়ে শুই আছে আৰু তাইৰ গুদৰ কাপোৰবোৰ ওপৰলৈ উঠিছে। মোৰ লিংগটো আকৌ ফুলি উঠিল।
কিছুসময়ৰ পাছত ৰুমৰ পৰা ওলাই আহি দুৱাৰৰ ওচৰলৈ আহি দুৱাৰখন এনেদৰে বন্ধ কৰি দিলো যে পেহীক জগাই দিলোঁ। ভিতৰলৈ যাওঁতে দেখিলো পেহী সাৰ পাই আছে। মই গৈ প্লেট এখন আনি পেহীৰ ওপৰত থৈ প্লেটত ভাত দি খাবলৈ দিলোঁ, কিন্তু পেহীয়ে বহিবলৈ অসুবিধা হোৱা দেখি মই পেহীক ধৰি বেৰত হেলান দিলোঁ।
বহি থকাৰ ফলত পেহীৰ স্তন দুটা ব্লাউজৰ পৰা ফাটি ওলাই আহিছিল। মোৰ চকু পেহীৰ বুকুৰ ফালে গৈ থাকিল, পেহীয়ে অলপ অনুভৱ কৰিব পাৰিছিল যদিও অসহায় হৈ পৰিছিল। মই মাকক খুৱাই দিম বুলি কৈছিলো, কিন্তু পেহীয়ে না কোৱাত পিছত মান্তি হ’ল। মাক খুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ আৰু মইও একেখন প্লেটৰ পৰাই খাই আছিলো।
হঠাৎ খুৰীয়ে ক’লে, “বাৰু, মুন্না, তোমাৰ কোনো গাৰ্লফ্ৰেণ্ড নাই নেকি?”
মই- কলেজত বহুত আছে।
আন্টি- আঁতৰি যা, বোকা ল’ৰা, মই তোমাক কৈছোঁ, প্ৰেমত পৰিছে নেকি?
মই- নাই মোৰ ভাল লগা কাকো বিচাৰি পোৱা নাই।
আন্টি- কি কৈছা, ইমান ধুনীয়া ল’ৰা, ইমান ধুনীয়া শৰীৰৰ, ভালপোৱাৰ কোনো ছোৱালী বিচাৰি নাপায়?
তাৰ পিছত ক’লোঁ, “তুমি ভাল হ’ব লাগে আৰু তেতিয়া মই তোমাৰ লগত প্ৰেম কৰিম।” এইখিনি কোৱাৰ লগে লগে পেহীয়ে মৌন হৈ পৰিল।
মই তেতিয়া ক’লোঁ, “আন্টি, মই দুষ্টামি আছিলো। মই জানো যে মই কোৱা কথাখিনিত তুমি আঘাত পাইছিলা। প্লিজ মোক ক্ষমা কৰি দিবা।” আন্টিয়ে ক’লে, “নাই, মই ভাবিছিলো তুমি মোৰ দৰে বুঢ়ীক ভাল পোৱা।”
মই ক’লোঁ, “বুঢ়ী ক’ত? বুঢ়ী কোন? তুমি? থ্ৰীপিচ পিন্ধি ওলাই গ’লেও কোনেও গম নাপাব যে তোমাৰ দুটা ডাঙৰ ল’ৰা আছে।”
আন্টিয়ে তেতিয়া হাঁহি হাঁহি ক’লে, “ঠিক আছে, আৰু একো নকবা, পানীখিনি দিব পাৰো নেকি চাওঁ, আৰু কিবা ঔষধ থাকিলে পাৰিলে আৰু এটা মালিচ দিবা।”
মই আনন্দৰে খৰধৰকৈ সকলো পেক কৰি মাছিক ঔষধ দিলোঁ। ঔষধ দিয়াৰ পিছত মাছিক ওলোটাকৈ শুৱাই দিলোঁ। তাৰ পিছত খুৰীৰ কঁকালত মলমেৰে মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মালিচ কৰি থাকোঁতে মাছিয়ে তাইক খবৰ নিদিয়াকৈয়ে আন্টিৰ পেটিকোটৰ ভিতৰত হাতখন ভৰাই তাইৰ নিতম্বৰ অলপ ওপৰত মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।
আন্টিয়ে আৰাম আৰু লাজত চকু দুটা মুদি দিলে। আন্টিয়ে অলপ পিছত ক’লে, “ঠিক আছে এতিয়া ৰ’বা। সেইদিনা ৰাতিপুৱাৰে পৰা মোৰ বাবে বহুত কষ্ট কৰিছা, এতিয়া অলপ জিৰণি লোৱা।”
মই হাত ধুই পেহীৰ কাষত শুই পৰিলোঁ, বৰ ভাগৰ লাগিছিল গতিকে টোপনি আহিল। পেহীৰ ফোনত চকু মেলিলো। দেখিলো এঘণ্টামান শুই আছো। কি হ’ল বুলি সুধিলোঁ৷ তাই বাথৰুমলৈ যাম বুলি ক’লে মই ছোৱালীজনীক কোলাত লৈ আকৌ বাথৰুমলৈ লৈ গ’লোঁ। মগ এটাত পানীখিনি লৈ ওলাই আহিলো।
আন্টিয়ে শ্বাৱাৰ শেষ কৰিলে মোক ফোন কৰিলে। মই তাইক কোলাত লৈ ঘূৰাই আনিলোঁ, আৰু লক্ষ্য কৰিলোঁ যে আন্টিৰ স্তন দুটা অলপ বেছি ভৰি পৰিছে। আন্টিয়েও মোক বিচাৰিছে নেকি মই বুজি পোৱা নাছিলো। মই আন্টিক ক’লোঁ যে মই জিমলৈ যাম আৰু কিবা প্ৰয়োজন হ’লে মোক ফোন কৰিব। আকৌ দুৱাৰত তলা মাৰি ঘৰলৈ গৈ জিমৰ বেগটো লৈ ওলাই আহিলোঁ।
জিমত সোমোৱাৰ লগে লগে পেহীয়ে মোক ফোন কৰিলে। মই ক’লোঁ, “কোৱা পেহী।” তাই ক’লে, “কিমান সময় লাগিব?” মই ক’লোঁ, “মই মাত্ৰ ইয়াত উপস্থিত হ’লোঁ।” ডেৰ ঘণ্টাৰ পিছত আহিম। জিম কৰি থাকোঁতে পেহীয়ে মোক তিনিবাৰ ফোন কৰিছিল। তেতিয়া মই ফোন কৰাৰ লগে লগে পেহীয়ে ক’লে, “আপোনাক কিমান সময় লাগিব?” “মোৰ মনটো ভাল নহয়” “আপুনি সোনকালে যাব লাগে।”
মই কলো কি হ’ল, কি সমস্যা হৈছে?
তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে নহয়, সঁচাকৈয়ে নহয়, কিন্তু বাথৰুমলৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে কিন্তু মই উঠিব নোৱাৰো। মই কলো ঠিক আছে, ১০ মিনিটৰ পিছত আহিম।